Przewlekła niewydolność żylna

0

Informacje na temat żylaków; zapobieganie, objawy, leczenie i usuwanie żylaków kończyn dolnych

usuwanie żylaków

Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ) to wrodzone lub nabyte nieprawidłowe funkcjonowanie układu żylnego, mające związek z niewydolnością zastawek żylnych z/lub bez towarzyszących zaburzeń odpływu żył powierzchniowych lub głębokich.

W przypadku Europejczyków w wieku 30-70 lat wskaźniki chorobowości wynoszą odpowiednio 

25-5-%- różnego stopnia żylaki 10-15% żylaki widoczne, 5-15%- przewlekła niewydolność żylna

i 1% -owrzodzenia żylakowe. Odnotowuje się jedno nowe zachorowanie 1000 osób na rok, a w przypadku populacji polskiej 38tyś. zachorowań. W 60% przypadków objawy PNŻ dotyczą kobiet.

Obecnie PNŻ jest uznawana za chorobę społeczną, a zachorowalność wzrasta wraz z wiekiem, co jest istotne z uwagi na starzejącą się populację nie tylko w Europie, ale i w Polsce.

W przypadku PNŻ dochodzi do uszkodzenia zastawek żylnych, czemu towarzyszy cofanie się krwi, jej zaleganie i rozciąganie naczyń żylnych, a następstwie pojawienie się nadciśnienia żylnego wpływającego destrukcyjnie na ścianę naczyń.

W początkowym okresie choroby pacjenci mogą odczuwać dyskomfort w obrębie kończyn dolnych, potem ból, uczucie ciężkości kończyn( szczególnie wieczorem), czemu mogą towarzyszyć obrzęki

( u około 50% chorujących), pieczenie ,drętwienie oraz skurcze nocne. Zaburzenie przepływu kwi na poziomie mikrokrążenia  destabilizuje ponadto funkcjonowanie mięśni, przewodnictwo nerwowe i prowadzi do powstania zmian skórnych na poziomie goleni w postaci brązowych przebarwień.

Dodatkowym objawem PNŻ może być uczucie marznięcia stóp, co jest najczęściej wiązane z miażdzycą tętnic kończyn dolnych, a nie z patologią żylną.

Jednym z pierwszych objawów PNŻ  teleangiektazje -rozszerzenia drobnych śródskórnych i podskórnych splotów żylnych, lokalizujące się najczęściej na bocznych częściach ud, bocznych okolicach kolan oraz okolicach podkolanowych. Do najczęściej obserwowanych objawów  PNŻ należą żylaki kończyn dolnych. W miarę rozwoju choroby dochodzi do postępowania zmian skórnych  i występowania obrzęku, który najczęściej lokalizuję się w okolicy kostek, grzbietu stopy i w okolicy jednej trzeciej dolnej części goleni.

Przebarwienia skórne występują najczęściej w okolicy przedniej i przyśrodkowej dalszej części goleni w okolicy rozszerzeń żylakowych. Zmianom tym może towarzyszyć odczyn zapalny skóry  pod postacią ograniczonego  lub rozległego wyprysku.  W miarę postępu choroby może pojawić się stwardnienie włókniste skóry. Ostatecznie dochodzi do powstania owrzodzenia żylnego goleni  o charakterze powierzchniowych otarć naskórka  lub głębokich , okrężnych, rozległych trudno gojących sie ran, dochodzących  do powięzi mięśniowej i pokrytych tkankami martwiczymi, a lokalizującego się najczęściej w okolicy powyżej kostki przyśrodkowej.

Wyróżnia się trzy postacie PNŻ: wrodzoną ( zaburzenia z nieznanym czynnikiem wywołującym ) i wtórną ( najczęstsze przyczyny – zakrzepica żylna, uraz i nadciśnienie w obrębie jamy brzusznej).

Diagnostyka PNŻ

Diagnostyka obejmuję badanie podmiotowe, fizykalne oraz  badania dodatkowe w postaci testów czynnościowych , badań laboratoryjnych i obrazowych.  Istotne znaczenie ma także wywiad rodzinny odnośnie występowania podobnych dolegliwości  w najbliższej rodzinie pacjenta z uwagi na fakt , że około 60% zachorowań ma podłoże genetyczne.

Bada się  także obecność  tętna na poziomie stopy na tętnicach grzbietowej  stopy i piszczelowej tylniej. Złoty standard diagnostyki układu żylnego stanowi badanie ultrasonograficzne z tzw. kolorowym dopplerem, umożliwiające ocenę przepływu krwi w żyłach, i ich drożności, obecności skrzeplin i refluksu, stanu zastawek, sztywności ścian oraz ocenę podstawowych parametrów ukrwienia tętniczego.

Klasyfikacja niewydolności układu żył kończyn dolnych  jest oparta o rozbudowaną ujednoliconą klasyfikację CEAP, która pozwala dokładnie opisać nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu żylnego kończyn dolnych z uwzględnieniem zarówno układu żył głębokich, powierzchownych i przeszywających ( C – objawy kliniczne, E- etiologia, A- anatomia, P- patofizjologia).

Farmakoterapia PNŻ

Najczęściej stosowanymi  lekami w terapii PNŻ są leki flebotropowe , heparyny i heparynoidy .

Jedną z metod postępowania jest także kompresjoterapia.

badanie żylakówPostępowanie we wczesnym stadium choroby .

Bardzo często pierwszym zalecanym preparatem jest żel lioton 1000 należący do nielicznych preparatów  zawierających jedną z najwyższych na rynku dawek heparyny, co skutkuje lokalnym silnym działaniem przeciwzakrzepowym, przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Forma żelu przyspiesza wchłanianie , a tym samym i działanie leku. W dalszym postępowaniu  bardzo często dobiera się odpowiedni wyrób uciskowy, zaś w przypadku  kiedy postać choroby nie jest zaawansowany , zalecane jest zastosowanie kompresjoterapii  i leczenia miejscowego , np. żelem Lioton 1000 , w połączeniu z edukacją chorego  w zakresie zmiany nieprawidłowych nawyków (dieta, aktywność fizyczna, stosowanie właściwego ubioru, zwłaszcza podczas podróży, unikanie gorących kąpieli, i długotrwałego przebywania na słońcu).

Z uwagi na fakt, że stosowanie wyrobów uciskowych wymaga od pacjenta stosowania regularnego , przyzwyczajenia się do ich noszenia  i nauczania właściwego sposobu zakładania oraz wymiany na nowe po upływie czasu  wskazanego przez producenta, niemożność ich stosowania u pacjentów chorujących na miażdżycę i cukrzycę  oraz częsty dyskomfort termiczny, jaki wywołują te produkty, stosowanie preparatów miejscowych , takich jak Lioton 1000  w znaczący sposób poprawia komfort funkcjonowania i łagodzi objawy choroby.

Postępowanie w zaawansowanym stadium choroby.

Inna grupę stanowią pacjenci (zwykle z zaawansowaną PNŻ), w przypadku których nie jest to możliwe lub nie wystarczające stosowanie kompresjoterapii  i u których konieczne jest włączenie leczenia skojarzonego .Najczęściej stosuję się leczenie uciskowe w połączeniu z farmakoterapią lekami OTC oraz preparatami do stosowania miejscowego. W ich przypadku stosuję się zwykle leki flebotropowe (związki chemiczne wykazujące powinowactwo do ściany naczynia żylnego). Wyniki badań wskazują, że umiejętne stosowanie i dawkownie tych leków w znacznym stopniu eliminuje wiele objawów PNŻ.

Zarówno leki flebotrpowe , jak i suplementy diety zawierające np. flawonoidy, są preparatami o niskiej szkodliwości , rzadko wchodzą w interakcje z innymi lekami i wykazują niewielki procent skutków ubocznych (u około 5% pacjentów leczonych lekami flebotropowymi występują działanie niepożądane). Preparaty flebotropowe maja głownie działanie przeciwobrzękowe, znoszą także subiektywne dolegliwości w postaci swądu, dyskomfortu, parestezji , uczucia bólu w przebiegu żył , kurczy nocnych i ciężkości nóg, zaś ich pełne działanie uzyskuję się w okresie 2-3 tygodni. Ich działanie polega na poprawie funkcji mikrokrążenia , zmniejszeniu przepuszczalności naczyń żylnych , poprawie drenażu limfatycznego , poprawie właściwości reologicznych krwi, a także zmniejszaniu reakcji zapalnej towarzyszącej zastojowi żylnemu. Leki tego rodzaju najczęściej zawierają diosminę  niezmikronizowaną lub zmikronizowaną . Odpowiada ona za zmniejszenie napięcia ściany żylnej i poprawę elastyczności naczyń. Chroni także mikrokrążenie poprzez nasilenie drenażu limfatycznego oraz przeciwdziała indukcji stanu zapalnego. Wpływa  również  na poprawę jakości życia chorych, warunkując zmniejszenie obrzęku kończyn dolnych, skurczy, i bólu łydek, uczucia ciężkości , a także przyspieszenie gojenia się owrzodzeń żylnych. Oprócz diosminy wymienione preparaty mogą zawierać wyciągi z ruszczyka kolczastego zawierającego flawonoidy i sponiny sterolowe (neuroruskogenina, ruskogenina, ruscyna, ruzkozyd).  Ruszczyk kolczasty wskazuje działanie zmniejszające przepuszczalność naczyń ,zwężające naczynia , przecizapalne, zmniejsza także aktywność elastazy. Inną składową stanowi  escyna  warunkująca  pobudzenie uwalniania prostagladyny F a2, która działa przeciwzapalnie , zwężająco na naczynia i zmniejsz ich przepuszczalność. W tego rodzaju preparatach może znajdować się trokserutyna wykazująca działanie ochronne na mikrokrążenie, przeciwzapalne oraz warunkująca zmniejszenie przepuszczalności naczyń. Jeszcze inną składową jest hesperydyna -bioflawonoid zawarty m.in. w liściach mięty pieprzowej , owocach pomarańczy – wskazujący szczególnie powinowactwo do śródbłonka naczyń.

Wiadomo, że stosowanie leków flebotropowych w odpowiednio dużej dawce w początkowym okresie terapii, a następnie obniżanie tej dawki zależnie od reakcji pacjenta na tego rodzaju leczenie, przynosi najlepsze efekty. Czas trwania farmakoterapii z zastosowaniem leków flebotropowych nie jest jednoznacznie określony – w przypadku części pacjentów najlepsze efekty przynosi terapia okresowa 3-4 tygodniowa, u innych z kolei poprawę stanu klinicznego obserwuję się, stosując leczenie przewlekłe.

Wykorzystanie w farmakoterapii PNŻ preparatów do stosowania miejscowego.

Istotne uzupełnienie , a w niektórych przypadkach alternatywę doustnej farmakoterapii oraz kompresjoterapii stanowią preparaty stosowane miejscowo w postaci kremów i żelów , najczęściej dedykowane tym osobom które nie chcą stosować doustnej terapii  lub uznającym miejscowe działanie leku za skuteczniejsze w ich subiektywnym odczuciu. Preparaty te mogą być stosowane na każdym etapie choroby , a w określonych przypadkach pozostają tez jedyną możliwą formą leczenia objawów PNŻ. Preparaty te zawierają zwykle  heparynę. Heparyna hamuje wykrzepianie na wszystkich etapach procesu krzepnięcia – głownie przez potęgowanie działania antytrombiny III , a w konsekwencji  osłabienie funkcji czynników krzepnięcia Xa i trombiny; w większym stężeniu wykazuję właściwości antyagregacyjne, aktywuje lipazę lipoproteinową , obniżając poziom cholesterolu  i innych lipidów osoczowych. Ponadto wykazuję działanie przeciwzakrzepowe, przeciwobrzękowe, i przeciwzapalne. Jest stosowana w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy układu żylnego , zakrzepowego zapalenia żył powierzchniowych , profilaktyce i leczeniu zakrzepicy układu tętniczego , zawału serca, ostrej zakrzepicy tętniczej, w przypadku zabiegów i diagnostyki wewnątrznaczyniowej , konwencjonalnych operacji naczyniowych i hemodializoterapii.  Heparyny drobnocząsteczkowe są podawane podskórnie. Dostępne są także preparaty o działaniu miejscowym – w żelu (np. Lioton 1000) lub w kremie. Dostępne dane literaturowe potwierdzają pozytywny wpływ miejscowej terapii preparatami heparyny na ustępowanie subiektywnych i obiektywnych  objawów PNŻ dzięki jej działaniu przeciwobrzękowemu , przeciwzapalnemu, przeciwzakrzepowemu.  Ostatniego  z wymienionych działań nie wykazują doustne leki flebotropowe , dlatego preparaty do stosowania miejscowego zawierające heparynę, stanowią istotne uzupełnianie farmakoterapii PNŻ z zastosowaniem tychże leków. Preparaty te nie wywierają natomiast wpływu na wykładniki laboratoryjne układu krzepnięcia i związane z tym ryzyko powikłań krwotocznych. Większość preparatów na receptę zawiera heparyny drobnocząsteczkowe , dzięki czemu jest  zapewniona lepsza biodostępność , możliwość  kontroli efektu antykoagulacyjnego w zależności od podawanej dawki oraz większe bezpieczeństwo stosowania. Miejscowe preparaty zawierają heparynę naturalną najczęściej w ilości 250 j.m /g, 350 j.m /g i 1000 j.m /g .Stosowanie leków miejscowych z heparyną wpływa na zmniejszenie objawów towarzyszących PNŻ . Dostępnym na rynku preparatem tego rodzaju jest żel Lioton 1000 zawierający 8,5 mg (1000 j.m /g) soli sodowej heparyny. Wymieniony preparat korzystnie wpływa na zmniejszanie uciążliwych objawów , takich jak kurcze nocne, perestezje, uczucie ciężkości nóg, obrzęki wokół kostek .. Żel Lioton 1000 może być stosowany komplemantarnie z doustnymi lekami flebotropowymi . Ponadto dzięki aplikacji  miejscowej i potrójnemu działaniu heparyny możliwe jest szybsze poczucie ulgi i pozbycie się dolegliwości PNŻ.

Poza tym żel Lioton 1000 przyspiesza wchłanianie się pourazowych oraz poza biegowych  krwiaków , zwłaszcza u pacjentów po operacjach usunięcia żylaków. Należy dodać , że Lioton 1000 cechuje bardzo niskie ryzyko działań niepożądanych oraz doskonała tolerancja ,zaś dzięki przyjaznej formule żelowej lek łatwo się rozsmarowyje  na skórze, nie pozostawia tłustych plam, nie brudzi ubrań ani rąk, co stanowi jego przewagę nad preparatami w postaci kremów. Do głównych zalet stosowania Lioton 1000 należą: uczucie lekkości nóg następujące  bezpośrednio po zastosowaniu preparatu ,zmniejszenie obrzęku kończyn dolnych, złagodzenie dolegliwości bólowych, przynoszący ulgę efekt chłodzenia, łatwa aplikacja i szybkość wchłaniania oraz przyjemny zapach. Większość pre[paratów zawiera znacznie mniejsze dawki heparyny, co może przełożyć się na słabsze działanie . Skuteczność preparatu została potwierdzona w kilku badaniach klinicznych, z których jedno zostało przeprowadzone w Polsce w latach 2007-2008 w klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyń oraz Klinice Hipertensjologii Angiologii I chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.

Podsumowanie

Wyniki dostępnych badań wskazują na zasadność stosowania skojarzonej terapii w leczeniu PNŻ . Dzięki połączeniu komprejoterapii z podawanie doustnych leków flebotropowych oraz miejscową aplikacją heparyny możliwa jest poprawa jakości życia pacjentów poprzez  zmniejszenie dokuczliwych  objawów subiektywnych oraz zabezpieczenie chorych przed wystąpieniem ostrych powikłań PNŻ w postaci zakrzepowego zapalenia żył powierzchniowych. Miejscowe stosowanie wyłącznie heparyny pozostaje nadal jedyną formą leczenia w przypadku określonych grup chorych i w takich przypadkach konieczne jest stosowanie preparatów o najwyższych jej stężeniach . Do najczęściej stosowanych preparatów należy Lioton 1000 , którego skuteczność została podkreślona w badaniach naukowych i opiniach pacjentów. Zaleca się aby leki zawierające naturalną heparynę w ilości 1000j.m /g były stosowane jako istotne uzupełnianie terapii PNŻ doustnymi lekami flebotropowymi z uwagi na brak działania przeciwzakrzepowego tych ostatnich. Stosowanie preparatów o działaniu miejscowym jest istotne również ze względu na zapobieganie postępowaniu choroby i występowaniu powikłań.

Żródło informacji:

zrzut-ekranu-2016-09-08-o-14-56-27

 

 

Opis nowoczesnych sposobów usuwania żylaków / nfomacja na temat Leczenie żylaków metodą EVRF, EVLT, kriostripping TUTAJ

Czas trwania zabiegu1,5 h jedna noga, 2,5h dwie nogi
Potrzebne badaniaaktualne USG Doppler, badania krwi: morfologia, koagulogram, glukoza, jonogram (chyba, że lekarz zleci dodatkowe)
Znieczuleniemiejscowe, lub na życzenie pacjenta możemy znieczulić rónież dożylnie
Pobyt w klinicePo zabiegu pacjent wraca do domu / tryb ambulatoryjny
Rekonwalescencja1 - 3 dni
Zdjęcie szwów po 7-10 dniach
Wskazaniażylaki objawowe, powiększenie się żylaków u chorych leczonych zachowawczo, nawracające stany zapalne żylaków, krwotoki z żylaków, niewydolność żył powierzchowych
Przeciwskazanianiedokrwienie kończyny, niedrożność żył głębokich,skaza krwotoczna, ciąża, czynna zakrzepica żylna
Efektbrak żylaków po kilku tygodniach
koszt zabiegu2500 - 3500 zł jedna noga, 5000 - 7000 zł dwie nogi
Film pokazujący zabieg leczenia, usuwania żylaków

 

Share.

About Author

Leave A Reply

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
error: Content is protected !!